Współczesna sztuka metafizyczna zaczyna się tam, gdzie rzeczywistość przestaje być oczywista. Korytarz bez drzwi, postać odwrócona od własnego cienia, światło przypominające bardziej wspomnienie niż realną przestrzeń – właśnie w takich momentach obraz zaczyna przekraczać zwykłą reprezentację świata. Nie chodzi już wyłącznie o przedstawienie przedmiotu czy sceny, ale o próbę uchwycenia tego, co niewidzialne: pamięci, ciszy, niepokoju, czasu i duchowego napięcia.