Dziękuję za tak wnikliwy i poruszający artykuł. To niezwykle budujące, gdy ktoś potrafi odczytać głębsze warstwy mojej twórczości i dostrzec w niej dialog pomiędzy czasem, pamięcią i symbolicznym wymiarem ludzkiej obecności.Moje obrazy są próbą uchwycenia tego, co niewidzialne – drżenia między światem wewnętrznym a tym, co materialne. Cieszę się, że ten przekaz został zauważony i opisany z taką wrażliwością.
Dziękuję redakcji PitturiAmo za poświęconą uwagę i za piękną interpretację mojej pracy. To dla mnie zaszczyt i motywacja do dalszego tworzenia. 🎨✨
tłumaczenie artykułu z magazynu PitturiAmo
Dariusz Witold Mierzwa: strażnik czasu w sztuce współczesnej
Urodzony w Chorzowie w Polsce, Dariusz Witold Mierzwa jest jedną z tych rzadkich postaci, które łączą technikę, wrażliwość i niepowtarzalną wyobraźnię.
Absolwent katowickiej Szkoły Sztuk Plastycznych i członek prestiżowego Związku Polskich Artystów Plastyków, artysta stworzył drogę twórczą, która obejmuje malarstwo, fotografię, scenografię, grafikę, animację oraz techniki cyfrowe.
To multidyscyplinarność, która nie jest jedynie eklektyzmem, lecz sposobem nieustannego poszerzania języka wizualnego, dzięki któremu ożywia swój poetycki wszechświat: miejsce, gdzie czas się odkształca, materia wibruje, a figura ludzka staje się symbolem.
Czas jako główny bohater
Gdyby wskazać jedną nić przewodnią w twórczości Dariusza Mierzwy, z pewnością byłby to motyw czasu. Na jego płótnach zegary nie pokazują tylko godzin – topnieją, pękają, przekształcają się w architektury, pejzaże, żywe organizmy. Czas jest płynny, zmienny, momentami okrutny, lecz zawsze narracyjny. To obecność, która wkracza w przestrzeń obrazu niczym postać o własnej woli.
Mierzwa nie maluje czasu jako abstrakcyjnego bytu, lecz jako siłę oddziałującą na pamięć, percepcję i samą tożsamość człowieka. Każda szczelina, każdy fragment, każdy cień w jego pracach staje się metaforą procesu w toku – nieuniknionej przemiany.
Postacie na granicy mitu
Obok czasu drugim protagonistą jego wyobraźni jest postać ludzka, często zawieszona między tym, co ludzkie, a tym, co boskie. Jego bohaterowie – uskrzydlone kobiety, ciała wyłaniające się z ciemności, mitologiczne lub anielskie obecności – są silnymi, symbolicznymi wizjami.
Nie są to figury statyczne, lecz istoty uwięzione w wewnętrznej podróży: stworzenia przemierzające przestrzenie nadrealne, sny, pustynie pamięci.
Kontury rozpływają się, szaty wyglądają jak utkane z wiatru czy złotego pyłu, skrzydła otwierają się jak mapy innego świata. W każdej pracy pulsuje poczucie wznoszenia się, ale i upadku – dramatyczna i poetycka równowaga.
Surrealizm, symbolizm i żywa materia
Sztuka Mierzwy lokuje się na pograniczu surrealizmu, symbolizmu i współczesnej abstrakcji. Jego dzieła powstają poprzez nakładanie wielu warstw koloru, laserunki, interwencje fakturowe oraz cyfrowe integracje. Malarstwo nigdy nie jest u niego płaską powierzchnią – jest organizmem, stratygrafią, terenem przemiany. Palety barw oscylują między oniryzmem a dekadencją: ochra, brązy, wypalone ziemie, tony księżycowe, ostre błękity. Pejzaże przypominają ruiny wyimaginowanych cywilizacji, pustynie muskane cieniami, nieruchome morza stojące naprzeciw niemożliwych architektur.
To miejsca, które nie istnieją, a jednocześnie niezwykle przypominają nasze wewnętrzne światy.
Mierzwa jest dziś obecny w licznych galeriach i na platformach sztuki w Europie, przyciągając coraz większe zainteresowanie kolekcjonerów. We Włoszech jego widoczność wzrosła dzięki wystawom i współpracy z PitturiAmo, które umożliwiły dotarcie do publiczności wrażliwej na nowe formy współczesnej ekspresji.
Jego estetyka – wyrafinowana, pełna znaczeń, emocjonalnie magnetyczna – naturalnie współgra z włoskim gustem kolekcjonerskim, od dawna ukierunkowanym na sztukę symboliczną i prace zdolne przenosić odbiorcę w inne przestrzenie. Doświadczenie widza: zaproszenie do przekroczenia progu
Obcowanie z dziełem Mierzwy nigdy nie jest aktem pasywnym.
Jego płótna to otwarte bramy, pogranicza, w które obserwator wchodzi powoli, przyciągany detalami szeptającymi odległe historie.
To nie jest sztuka dekoracyjna – to sztuka, która stawia pytania, uruchamia refleksję, każe się zatrzymać.
Czym jest czas?
Co pozostaje, gdy wszystko przeminęło?
Czy jesteśmy istotami ziemskimi, czy zawieszonymi między wymiarami?
To pytania, których artysta nie zadaje wprost, lecz które pojawiają się naturalnie podczas podróży przez jego malarskie światy. Mierzwa – narrator niewidzialnego
Dariusz Witold Mierzwa to artysta, który wybrał opowiadanie o tym, co niewidzialne.
Czyni to poprzez postacie wyglądające jak z pradawnego snu, przez zegary, które nie mierzą czasu, lecz go ujawniają, przez pejzaże kwestionujące rzeczywistość, by stać się metaforą.
Na współczesnej scenie artystycznej Mierzwa stanowi oryginalny głos, łączący technikę i poezję, wizję i materię, filozoficzną refleksję i instynkt malarski.
Jego prace przypominają, że sztuka nie jest tylko obrazem – jest doświadczeniem, pamięcią, podróżą wewnętrzną.
W obliczu jego płócien czas nie płynie.
Otwiera się.
I zaprasza nas, byśmy przez niego przeszli.
oryginalny tekst recenzji włoskiej:
Dariusz Witold Mierzwa: il custode del tempo nell’arte contemporanea
Nato a Chorzów, in Polonia, Dariusz Witold Mierzwa è una di quelle figure rare che uniscono tecnica, sensibilità e un immaginario inconfondibile. Diplomato presso la Scuola d’Arte di Katowice e membro della prestigiosa Associazione degli Artisti Plastici Polacchi, l’artista ha costruito un percorso che attraversa pittura, fotografia, scenografia, grafica, animazione e tecniche digitali. Una multidisciplinarità che non è semplice eclettismo, ma un modo per ampliare continuamente il linguaggio visivo attraverso cui dar vita al suo universo poetico: un luogo dove il tempo si deforma, la materia vibra e la figura umana diventa simbolo. Dariusz Mierzwa. Il tempo come protagonista assoluto Se si volesse individuare un filo conduttore nell’opera di Dariusz Mierzwa, sarebbe certamente il tema del tempo. Nelle sue tele gli orologi non segnano semplicemente le ore: colano, si spezzano, diventano architetture, paesaggi, organismi viventi. Il tempo è liquido, mutevole, a tratti crudele, ma sempre narrativo. È una presenza che invade lo spazio pittorico come un personaggio dotato di volontà propria. Mierzwa non dipinge il tempo come entità astratta, ma come forza che agisce sulla memoria, sulla percezione, sull’identità stessa dell’essere umano. Ogni crepa, ogni frammento, ogni ombra nelle sue opere diventa metafora di un processo in divenire, di una metamorfosi inevitabile. Figure al confine del mito Accanto al tempo, il secondo protagonista del suo immaginario è la figura umana, spesso sospesa tra umano e divino. I suoi personaggi, donne alate, corpi che emergono dal buio, presenze mitologiche o angeliche, sono evocazioni potenti, simboliche. Non si tratta di figure statiche, bensì esseri intrappolati in un viaggio interiore: creature che attraversano spazi ultraterreni, sogni, deserti della memoria. I contorni si sfaldano, gli abiti sembrano fatti di vento o polvere d’oro, le ali si aprono come mappe di un altrove. In ogni tela vibra un senso di ascensione, ma anche di caduta: un equilibrio drammatico e poetico insieme. Dariusz Mierzwa. Surrealismo, simbolismo e materia viva L’arte di Mierzwa si colloca in una regione di confine tra surrealismo, simbolismo e astrazione contemporanea. Le sue opere sono costruite con strati di colore, velature, interventi materici e integrazioni digitali. La pittura non è mai superficie piatta: è organismo, stratificazione, terreno di trasformazione. Le palette cromatiche oscillano tra l’onirico e il decadente: ocra, bronzo, terre bruciate, toni lunari, azzurri abrasivi. I paesaggi sono rovine di civiltà immaginarie, deserti sfiorati da ombre, mari immobili davanti a architetture impossibili. Sono luoghi che non esistono, ma che somigliano profondamente ai nostri mondi interiori. Una presenza internazionale che dialoga con l’Italia Mierzwa è oggi presente in diverse gallerie e piattaforme d’arte europee, con un’ attenzione crescente da parte dei collezionisti. In Italia, la sua diffusione è stata amplificata dalle esposizioni e collaborazioni con PitturiAmo, attraverso le quali l’artista ha potuto raggiungere un pubblico sensibile alle nuove espressioni dell’arte contemporanea. La sua estetica, raffinata, densa di significati, emotivamente magnetica, trova infatti un naturale dialogo con il gusto del collezionismo italiano, da sempre attento alle narrazioni simboliche e alle opere capaci di trasportare lo spettatore altrove. Dariusz Mierzwa. L’esperienza dello spettatore: un invito a varcare una soglia Osservare un’opera di Mierzwa non è mai un gesto passivo. Le sue tele sono porte aperte, zone di confine in cui l’osservatore entra lentamente, catturato da dettagli che sembrano sussurrare storie lontane. Non è arte decorativa: è arte che interroga, che mette in moto domande, che invita a fermarsi. Che cos’è il tempo? Che cosa resta dopo che tutto è svanito? Siamo creature terrene o esseri sospesi tra più dimensioni? Domande che l’artista non formula esplicitamente, ma che emergono naturalmente mentre si attraversano i suoi mondi pittorici. Mierzwa, il narratore dell’invisibile Dariusz Witold Mierzwa è un artista che ha scelto di raccontare l’invisibile. Lo fa attraverso figure che sembrano provenire da un sogno antico, attraverso orologi che non misurano il tempo ma lo raccontano, attraverso paesaggi che sfidano la realtà per diventare metafora. Nel panorama dell’arte contemporanea, Mierzwa rappresenta una voce originale, capace di unire tecnica e poesia, visione e materia, interrogazione filosofica e istinto pittorico. Il suo lavoro ci ricorda che l’arte non è solo immagine: è esperienza, memoria, viaggi interiori. Davanti alle sue tele, il tempo non scorre: si apre. E ci invita ad attraversarlo.